تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٦٤

قانع 116

بهشت نقد ، مر آن را مقرّر است كه هست * بر آستان تواش اى جهان جاه ، قرار

به غير ذات تو اى قدوهء اولو الالباب * به‌جز وجود تو اى زبدهء اولو الابصار

كه هست مسند شرع شريف را در خور * كه گشت منظر دين حنيف را معمار ؟

خرد به عرشهء منبر چو ديد شخصت ، گفت : * « شده است بر زَبرِ عرش ، سيّد اخيار »

گذر به طارم چارم ، خديو چرخ نكرد * به خاك رهگذرت تا نگشت جبهه‌گذار

حديث علم تو و آه و ناله از دل كوه * سخن ز خلق « 1 » تو و گريه و فغان ز بهار

خدايگانا ! اين بنده راست ، شكوه بسى * ز روزگار زبون و زمانهء غدار

مرا ز خاك درت دور داده و دارد « 2 » * از آن به جان و دل زارم ، آذر و آزار

به تيه جهل و ضلالت ، ز پاى افتادم * ز آستين ، يد بيضاى موسوى بدر آر

ز فيض مدحت تو بلكه از كرامت توست * اگر مرا نىِ كلك آمده است شكّربار

توقعم ز تو اين ، اى پناه ملّت و دين * اميدم از تو چنين اى جهان عزّ و وقار

كه زان ميانه به رحمت ز قانع مسكين * به حق جدّ كبارت ، نظر دريغ مدار

( 1 ) - نشيد خلق ( 2 ) - دارد و داده