تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٣٣

ثاقب 84

خود آن در مهين ، در علم است و آن كنون * درگاه سرورى كه به شرع است كامكار

سلطان فضل ، باقر علم نبى كه هست * گردون علم را به جهان خاطرش مدار

اى آنكه بىنسيم عطاى تو در جهان * هرگز برون نيايد خود سرخ‌گل ز خار

چاووش كاروان جلالت ، به گاه حكم * در بينىِ جمازهء گردون كشد مهار

امر تو در زمان و به دنبال او شتاب * نهى تو در زمين و به آهنگ او قرار

حُكمت چنان‌كه باد نباشد بدان شتاب * قَدرت چنان‌كه كوه نباشد بدان وقار

سطرى ز فضل كافى تو ، چرخ در حساب * شطرى ز علم « 1 » وافى تو ، بحر در شمار

گر نيست با تو حشمت جم هست از چه راه * بر جن و انس و ديو و ددت ، حكم روز بار

هر شب سپهر ، گوهر انجم كشد به دوش * تا صبحدم كند به قدوم تواش نثار

دريا كفى ز لجّهء مهرت به گاه « 2 » جود * دوزخ تفى ز آتش قهرت به گيرودار

تا هست در زمانه ز آويز مهر و ماه * در گوش آسمان به شب و روز ، گوشوار

بادا غلام حلقه به گوش درت همى * شب ماه و روز مهر ، به تاييد كردگار

( 1 ) - ( نم : حلم ) ( 2 ) - بذل و