تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٢٧

سودايى 81

مهر كه لرزان دميد و زرد فروشد * پيش ضمير تو داشت دعوى باطل

نور خور از نور راى توست و ليكن * آينه دارد به آفتاب مقابل

بدر ز تابى كه خورد پيش ضميرت * اينك بگداختش همى مرض سل

كوه خورد ، پهلويى برابر سنگت * سنگين پهلو شده مكان به زلازل

آخر تحصيل فاضلان مدقق * فضل تو را فصلى از علوم اوايل

رتبت جاه تو بود اينكه ز صدرش * رتبت كيوان فرود شد به مراحل

پايه « 1 » فهم تو بود اينكه به مهدش * حكمت يونان سرود بانگ جلاجل

بود به روز نخست ، اوّل دَرَست * آخر چيزى كه هست بعدِ فضائل

اى زِ هرآنچ از جهان به دانش ، خشنود * وى ز هرآنچ از جهان به نيكى مايل

كاوش فكرت كجا و كنه كمالت * كس ز محيط از شنا نرفت به ساحل

هركه ز هر جنس ، فضل بر درت آرد * برده به كرمان و هند ، زيره و فلفل

خاصّه من و اين‌چنين مديح كه از وى * شرم كند عاقل از ستودن « 2 » عاقل

تا نبود نغمه را عقاب چو طوطى * تا نبود صيد را تذرو چو طغرل

بخت تو فيروز باد و جاهِ تو نيكو * عمر تو جاويد باد و حكم تو مقبل

( 1 ) - ( نم : مايه ) ( 2 ) - ( نم : سرودن )