تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١١٧

فنا 74

خورشيد جهان ، باقر علم آنكه به گيتى * گردون بلند است برِ همّت او دون

هنگام افاداتش ، لقمان به تفاخر * در مجلس ارشادش در فخر فلاطون

در عالم امكان نبد ار ذات تو باعث * تا صور جدا كاف بُد از دايرهء نون « 1 »

و له فى القصيدة

ز خالقى كه تواش بنده‌اى ، زهى تحميد * تبارك اللّه بر وى سزد همى تمجيد

بلندمرتبه ، آن كو ثناش نتوان گفت * مگر به عمر طويل و مگر به عهد بعيد

فلك اساس همايون بناى گردون سان * كه نيست شبهش اندر زمانه در تشييد

همه قواعد علم اندر او شود محكم * همه مبانى شرع اندر او شود تمهيد

چه نخل‌ها ز بهشتش براى پايه شكست * چه پرده‌ها ز جنانش ، براى فرش دريد

قرين خنجر برّان ، رقاب اعدايت * هماره تا كه ز اكباد ، رسته است وريد

و له فى القصيدة

اى سپهر كمال و مركز جود * از خداوند ، بر تو باد درود

پشت گردون ، از آن خم آمده است * تا كند بر در سرات ، سجود

ساقى روزگار و شاهد دهر * ساغر شهد حكمتت پيمود

از قدومت چو گلستان گردد * گر فروگيرد آتش نمرود

محضرت محفلى است از فضلا * و اندر او نيز شاعرى معدود

همه خوش‌دل ز تو به جايزه‌اى * صلهء شعر من چه خواهد بود

دشمنانت هماره چون خفّاش * در پس پردهء خفا ، مفقود

( 1 ) - ( دو بيت آخر را ندارد . )