تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١١٤

مايل 68

هركه خواهد برشمارد مدحتت در روزگار * بايدش بر گردن خود ، سبحه از گوهر « 1 » گرفت

تا به پا گرديده گردون است و ماه و خور به‌جا است * تا جهان بايد ضيا از خسرو خاور گرفت

عمر « 2 » وجاهت جاودان و نيك‌خواهت شادمان « 3 » * دشمنانت را جسد اندر حسد ، آذر گرفت

و له ايضا فى القصيدة

اى پاسبان بام تو ، كيوان روزگار * ايوان توست برتر از ايوان روزگار

تابان به روزگار ، ز راى تو لمعه‌اى است * مهر و مهى كه آمده تابان روزگار

اوّل حديث مدح تو را مىكند بيان * بگشود هركه لب به دبستان روزگار

جام جهان‌نماى كه گويند ، راى توست * پيدا بود به پيش تو پنهان روزگار

اى بىقرين دهر كه همچون تو در هنر * چشم فلك نديده در اقران روزگار

سامان روزگار ، بدين‌سان ز علم توست * علم تو گشته باعث سامان روزگار

ور روزگار ، آنچه تو خواهى چنان كند * با حُكمت ، اين‌چنين شده پيمان روزگار

آنى كه روزگار به فرمان ، تو را بود * گر خلق عالم است به فرمان روزگار

آن بىنظيرْ ذات گرانمايه‌اى كه نيست * آوردن نظير تو امكان روزگار

ترتيب مجلس تو دهد روزگار و هست * اين مهر و ماه ، مجمره گردان روزگار

جمعيتش به دست تو اوّل قضا نهاد * هر خاطرى كه گشت پريشان روزگار

تا دامن تو در كف خلق جهان نهاد * برداشتند دست به دامان روزگار

در روزگار ، نام تو تا شهره شد به جود * پيشت بخيل ، قلزم و عمّان روزگار

در اين بلد كه پشت و پناهش وجود توست * مسكين غريبىام ز غريبان روزگار « 4 »

بر هر طرف كه افكندم ، صدمه‌اى زند * من مانده‌ام چو گوى به چوگان روزگار

( 1 ) - سبحهء گوهر ( 2 ) - عزّ ( 3 ) - در نيك‌خواهى شادمان ( 4 ) - ( با بيت بعدى جابه‌جاست )