تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١١٢

مايل 68

از دهشت علم دور بينت * بيناى سخن بود به هذيان

آرى نبود گشادى از سحر * آنجا كه عصا كنند ثعبان

دستان نبود روا ز زاغى * جايى كه بود هزار دستان

تا آب به جويبار دهر است * تا باد خزان و زان به بستان

همچون عيسى دمت روان‌بخش * چون باد خزان كفت زرافشان

قصيده

نوبهار آمد گلستان ، خرّمى از سر گرفت * باد نوروزى ، سبق از مشك و از عنبر گرفت

بهر آرايش ، دگر مشّاطه باد بهار * نو عروسان چمن را ، حجله « 1 » در زيور گرفت

با نواى پهلوى ، بلبل « 2 » ، زبان را برگشاد * بىنوايى ، زاغ را آتش به بال‌وپر گرفت

حيرت‌افزا ، هر طرف ، گل‌ها به طرف باغ و راغ * كاين جهان را از كجا ، اين رنگ و بو اندر گرفت

از كدامين عارض اين گلشن بشد نزهت‌فزا * وز كدامين جلوه ، اين گلزار ، زيب و فر گرفت

ناگهان صوت مؤالف ، از هزاران شد به پا * عندليبان را نواى راست در حنجر گرفت

رو به محراب عبادت ، سبط پيغمبر نشست * نور چشم مرتضى ، جا بر سر منبر گرفت

تا سرير ملك و ملّت يافت آرايش ز تو * شرع و آيين طريقت ، زينت ديگر گرفت

راى رأفت پيشه‌ات ، تأثير اخشيجان بداد * امر با انديشه‌ات ، رونق ، ز هفت اختر گرفت

( 1 ) - جمله ( 2 ) - ميل