تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١١١

مايل 68

تا سَبْعٌ شِدادٌ ، گشته بنياد * هرگز ندهد نظير تو ياد

اى بحرِ علوم را ، سفينه * اى گوهرِ پاك بىقرينه

اى جمله جهان ، رهينِ جودت * خرسند ز مايهء « 1 » وجودت

اى آنكه گرفته دستِ هركس * يك جو كرمت به عالمى بس

خوانم اگرش چو ابر آزار * گويم اگرش سحاب دُر بار

كى ابر ، مدام ، بارش آرد * مانند كفت ، گزارش آرد ؟

اى هم‌نام امام پنجم * اى مفتى و مقتداى مردم

از تازه قصيده‌اى سرايم * از باغ به بوستان گرايم

قصيده 73

در برترىات ز آفرينش * اصل و نسبت گواه و برهان

يك پيكر و تا كه بنگرى روح * يك صورت و تا نظر كنى جان

رايى چو روان اخت هارون * رويى چو ضياى پور عمران

تا حزم تو از قفاى فتنه * پيوسته دواسبه است تازان « 2 »

جاهت به فلك فكنده سايه * جودت به جهان فشانده دامان

نه علم تو را بود نهايت * نه حلم تو راست بيم نقصان

بر مفتى عقل هرچه مشكل * از راى دقيقه‌يابت آسان

روشن به تو چشم هفت آبا * خرّم ز تو جان چاراركان

در عهد تو آسمان طاغى * از سر بنهاده رسم طغيان

از همّت تو جهان سترده * از لوح ضمير ، نام عصيان

خاكم به دهان اگر كنم ياد * با خاك درت ز آب حيوان

شرمم باد اگر زنم دم * با فيض درت ز خاك يونان

بىكسوت مدح توست معنى * چون حورى از لباس عريان

در گفتن اين قصيده ، طبعم * آسيمه‌سر آمد و هراسان

با دانش تو بر اهل معنى * در نظم سخن كجاست سامان ؟

( 1 ) - زمانه از ( 2 ) - پيوسته بود دواسبه تازان