تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٠٥

نوّاب 55

كفايت نوّاب مشار اليه و جميع منتسبانش كفالت رفته ، با جهان‌جهان حسرت ، روانهء موطن آمد .

در اوان وقوفش ، اداى مجملى از مفصّل شكرگزارى و مختصرى از مطوّل سپاس‌دارى را به طرز شعراى ممالك هند ، قصيده‌اى به سلك نظم كشيده ، معروض داشت . منتخب آن ، در اين سفينه ثبت افتاد .

قصيده 64

كيست مهر سپهر عزّ [ و ] عَلا * دم صبح هدا ، صفا مشحون

يوسف مصر خلقِ رنگارنگ * خضر صحراى فيض گوناگون

موسى كوه طور فضل و هنر * عيسى آسمان علم و فنون

بهر گم‌گشتگانِ تيه ضلال * خامه‌اش چون عصاست راهنمون

نور حق است در دلش مستور * چون ميان صدف ، در مكنون

شب قدر است مردم چشمش * صبح نوروز ، آن رخ گلگون

هست نازان به خود ، ز صورت او * كلك نقاش نقشِ كن فيكون

نم آب وضوش ، گر يابد * خار گردد ، نهال بوقلمون

خَم ، به تعظيم كعبهء قدرش * شكل محراب گنبد گردون

دل پاكش ، مطالع الانوار 65 * آفتاب رخش ، جلاى عيون

گر نشيند حكيم ، برخيزد * پس صف‌نعالش ، افلاطون

زهرهء دُر « 1 » ، ز نطق او آب است * دل ياقوت از لبش شده خون

موج آب حيات تقريرش * عمر خضر است از زوال مصون

چون بط صبح ، قطره زان نوشيد * نيّر اعظم آورد بيرون

شعلهء آتش دمِ كلكش * برق صد خرمن شكوك و ظنون

چون نشنيد به مسند تحرير * قلم آرد ، عطارد گردون

طلبد چون مداد ، مردم خود * زحل از چشم آورد بيرون

اى عطايت ، طبيب هر محتاج * علل فقر مىكند بيرون

او فتاده ز دست بخشش تو * گوهر از بطن هر صدف بيرون

( 1 ) - زرّ