تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ٩٧

صفا 45

امام بزم هدايت ، كه در مقام هدا * هزار نكته ز يك حرفِ مختصر بخشد

چراغ ملّت و ايمان كه مهر خاور را * ز روى و راى ، همه‌روزه زيب و فر بخشد

سپهر بخشش و عمّان دانش ، آن شاهى * كه بىشمار زر و بىعدد گهر بخشد

خديو مملكت جود ، كز بلندى طبع * به بندگان درش ، تاج تا كمر بخشد

سرم فداى جنابى كه از كمال سخا * ملالتش نبود ، گر هزار سر بخشد

درخت جود و سخا مىتوانش گفتن ليك * كجا درخت سخا ، اين‌قدر ثمر بخشد

كريم طبع جنابى كه بىخلاف و گزاف * چو ماه ، سيم فشاند چو مهر ، زر بخشد

ملاذ و ملجاء دين ، پيشواى كل امم * سلالهء عرب و افتخار ملك عجم

تويى كه شد به وجود تو اصل دين محكم * ز توست ملّت پيغمبر امين محكم

به روزگار تو شد استوار خانهء شرع * بناى دين ، تو نمودى بلى چنين محكم

بلندمرتبه از جهد توست شرع نبى * به دستيارى سعيت بناى دين محكم

فتاويت همه چون وحى باشد و باشد * بناى حكم تو چون كوه بر زمين محكم

تويى كه كوس سخا و فضائل و كرمت * بكوفتند بر اورنگ هفتمين محكم

ببسته است به پنجم فلك همى مريخ * كمر به دفع عدويت ، ز روى كين محكم

عجب مدار گر افكنده است دست اميد * به دامن كرمت ، بنده كمين محكم

كند به حرمت آنان كه حرمتى دارند * بناى هستى تو ، هستىآفرين محكم

نديده چشم جهان چون تويى يگانه فضل * دل تو بحر خرد ، سينه‌ات خزانه فضل

چنان‌كه چرخ ، به رخشنده اختران نازد * زمين به نور و بهاى خدايگان نازد

به روزگار شريفش سزد كه توده خاك * هزار مرتبه بر هفت آسمان نازد

به روزگار شريفش رواست بىشك و ريب * به هفت كشور اگر ملك اصفهان نازد

شها تويى كه همىزيبد از غلام درت * به خسروان و سلاطين جم‌نشان نازد

جهانيان همه را افتخار از حسبى است * كمينه بنده به اين خاك آستان نازد

دلم كه درج گهرهاى مهر توست ، رواست * كه از شرف به حقيقت ، به بحر و كان نازد