منظر الاولياء ( در مزارات تبريز و حومه ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٦

سروده‌ها

مرا دردى است اندر دل اگر گويم زبان سوزد * اگر پنهان كنم ترسم كه آهم آسمان سوزد

152

مرد خداشناس كه تقوا طلب كند * خواهى سفيد جامه و خواهى سياه باش

265

مرو شهرى است به ترتيب همه چيز در او * وجد و هزلش متساوى و هرى هم بد نيست

223

مصر جامع را چاره نبود از بد و نيك * معدن ز رو گهر بىسرب و بسد نيست

223

مقصود و مرام و كام ديديم * ميدان هوس بسى دويديم

225

من از خاوران تا دم باختر * ز خورشيدم امروز مشهورتر

227

من از يمن اقبال اين خاندان * گرفتم جهان را به تيغ زبان

227

من چه گويم يك رگم هشيار نيست * وصف آن يارى كه آن را يار نيست

108

منشى چرخ را و ترا اى وحيد عصر * با آنكه هر دو نجم گرفتند طارمى

127

من نگويم كه طبع روشن او * همدم طعم آب حيوان است

221

مىخروشد بحر و مىگويد به آواز بلند * هركه در ما غرقه گردد عاقبت هم ما شود

129

نابرده به صبح در طلب جامى چند * ننهاده برون ز خويشتن گامى چند

230

ندانم در آن پرده آيا چه ديد * كه دست از همه ما سوى دركشيد

249

نمىدانم چه بر سر دارم آخر * كه تن در اضطراب و دل به جوش است

249

نهادند سر بر سر دوش شاه * ندانم چه گفتند بر گوش شاه

227

نه كرسى فلك نهد انديشه زير پاى * تا بوسه بر ركاب قزل‌ارسلان دهد

224

ور از جوى خلدش به هنگام آب * به بيخ انگبين ريزى و شهد ناب

124

وليان كوه كشور تبريز * معدن صدق هست و كان وفا

119

هرآن‌كس آنچه گويد از كم‌وبيش * نشانى مىدهد از منزل خويش

107

هر پايه كز آن بلندتر نيست * از بخشش حق بدان رسيديم

225

هرچه در اين پرده نشانت دهند * گر نستانى به از آنت دهند

150

هرچه در راه بود غارت كرد * هرچه بيراه بود هم برداشت

201

هرچه گويم عشق از آن برتر بود * . . . پيغمبر بود

252