منظر الاولياء ( در مزارات تبريز و حومه ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١١

سروده‌ها

به عهدت ز كس ناله‌اى برنخاست * به غير از كمان‌گر بنالد روا است

227

بيهوده صداع خود نداديم * تسليم شديم و آرميديم

226

پيدا چو گهر ز قطرهء آب شديم * آنگاه نهان چو درّ ناياب شديم

156

پيشكش بهر رضايت مىكشم * در تمام مثنوى قسم ششم

134

پيشكش مىآرمت اى معنوى * قسم سادس در تمام مثنوى

134

تا با تو توئى به دوست راهت ندهند * در بستر فقر تكيه‌گاهت ندهند

147

تا تن دارى خرقه نپوشانندت * تا سر ندهى تخت و كلاهت ندهند

147

تا درنكشم آب چرنداب و گجيل * سرخاب ز چشم من روان خواهد شد

128 ، 143

تا دل مرد خدا نامد به درد * هيچ قومى را خدا رسوا نكرد

168

تا سخن از دهن برون افتاد * كس سخن مثل آن بزرگ نگفت

129

تا عقل داشتم نگرفتم طريق عشق * جايى دلم برفت كه حيران شود عقول

170

تا نگويد سر سلطان را به كس * تا نريزد شهد را پيش مگس

123

تبريز مرا به جاى جان خواهد بود * پيوسته به دو دل‌نگران خواهد بود

128 ، 143

تن زنده را در جهان جان از اوست * سر چرخ گردنده بر پاى از اوست

220

جان گرگان و سگان از هم جداست * آنكه يك جانند شيران خداست

251

جراحات السنان له التيام * و لا يلتام ما جرح اللسان

124

چرا جهان همه يكسر به كين ما برخاست * گناه ما بجز اين نه كه دوستارانيم

111

چرخ است پير اختر و بخت تو نوجوان * بهتر كه پير نوبت خود بر جوان دهد

224

چشمت به خنجر مژه عالم خراب كرد * كس خنجر كشيده به مستى چنان دهد

225

چو از شصت بگشاد خسرو گره * برآمد زهر گوشه آواز زه

227

چو دربار چاچى كمان رفت شاه * تو گفتى كه در برج قوس است ماه

227

چو در بسته باشد نداند كسى * كه گوهرفروش است يا پيله‌ور

124

چون بوقلمون به صد طريقه * در اوج هواى دل پريديم

225