منظر الاولياء ( در مزارات تبريز و حومه ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٩

سروده‌ها

آخر نه دل به دل رود انصاف من بده * چون است من به وصل تو مشتاق و تو ملول

آدمى مخفى است در زير زبان * اين زبان پرده است بر درگاه جان

262

آنچه نى مىگويد اندر اين دو باب * گر بگويم من جهان گردد خراب

252

از آن پيش كآورد گيتى پديد * همه هرچه بد خواست دانست و ديد

220

از بهشت خداى عز و جلّ * تا به تبريز نيم فرسنگ است !

128

از دانهء شغل بازرستيم * از دام اجل برون جهيديم

226

از درون شو آشنا و وز برون بيگانه باش * اين‌چنين زيباروش كم مىبود اندر جهان

267

از رفتن شمس از شفق خون بچكيد * مهروى بكند و زهره گيسو ببريد

211

از مكافات عمل غافل مشو * گندم از گندم برويد جو ز جو

213

اگر تو يار ندارى چرا طلب نكنى * اگر به يار رسيدى چرا طرب نكنى

265

اگر سراى همين است و دلبران سراى * بيار باده كه من فارغم ز هر دو سراى

128

افضل الدّين بو الفضائل بحر فضل * فيلسوف دين‌فزاى كفركاه

221

اگر او به وعده گويد كه دم دگر بيايم * مخوريد مكر او را بفريبد او شما را

163

ايام وفا نكرد با كس * بر گنبد او نوشته ديديم

226

اى چه خوش باشد كه سرّ دلبران * گفته آيد در حديث ديگران

251