منظر الاولياء ( در مزارات تبريز و حومه ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٩

[ مقدمه مؤلف ]

[ مقدمه مؤلف ]

[ مقدمه مؤلف ]

بسم اللّه الرحمن الرحيم و به نستعين

اى نام تو قالب عبارت را روح * در راه تو پاى عقل [ و ] دانش مجروح

عمرم همه صرف شرح گرديد و نشد * يك قطعه ز ديوان كمالت مشروح

تعالى الله ! چه قادرى است كه آب [ و ] خاك را با مراجعت و مزاوجت هم مفتخر ساخته ، صباحى چند در پيشگاه درگاه و در كرياس بارگاه ، وقوف داده تا بر قياس‌كنندگان واضح و مبرهن دارد كه شىء ناچيز را از شبستان عدم بر فضاى عالم آورده و او را به نداى إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً « 1 » سربلند ازآن‌جهت ساخته كه الهيت و معبوديت خود را به اشارهء بشارت كنت كنزا مخفيا فاخلقت الخلق ان اعرف از شعشعهء انواريت انسان جلوه‌گر دارد .

جل شأنه ! چه صانعى است كه اين مشت خاك را به يك‌دم روحانى چنان لطيف و شعشعانى فرموده كه داراى مقامات وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها « 2 » گرديده از اين پايه شرافت و افتخارشان كرده كروبيان به مقام عجز و انكسار درآمده در مقابل خطاب أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ « 3 » صداى لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا « 4 » آورده مستدعى اذن يا آدَمُ

( 1 ) . بقره / 30 . ( 2 ) . بقره / 31 . ( 3 ) . بقره / 31 . ( 4 ) . بقره / 32 .