تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٤

* ص 225 ميرزا عبد الرّزاق نشاء تبريزى

مىباشد و اين نسخه هرچند از حيث كتابت خيلى جديد است ( يعنى در محرم سنهء 1358 ه . ق نوشته شده ) ولى از جهت صحت و احتواى بر مقادير زيادترى شعر از نسخهء مذكورهء اولى مزيّت بيشترى دارد .

نويسنده اين مقاله مدّعى است كه همه اطلاعات مربوط به نشاى مازندرانى را از ديوان وى به دست آورده است .

اگر اطلاعات مذكور را درست بدانيم و بنابر توصيهء دانش‌پژوه بتوانيم نسخه‌هاى ديوان نشاء ، نسخهء قاهره و « ديوان نشأه مازندرانى ، نسخه سارى » و « نسخهء ملى ، تبريز » را با يكديگر مقايسه كنيم شايد قادر باشيم اين اظهار نظر را با قاطعيت ابراز داريم كه نشأه مازندرانى و نشأه مشهدى ، يك شخص واحدند و نشأه تبريزى شاعرى است سواى اين دو . و اللّه اعلم .

اينك چند نمونه از اشعار نشأه ( مازندرانى ، مشهدى ، تبريزى )

وى غزليات چند تن از سرايندگان همعصر خود را استقبال و جواب گفته است :

ز شوكت مصرعى را نشأة زاد خويشتن دارم * ( الهى رنگ تأثيرى كرامت كن فغانم را )

* * *

( نشأه ) جان آمد به تن از مصرع ( هاشم ) كه گفت * ( هرگه از دل ناوك مژگان سياهم بگذرد )

* * * در سفر به نجف اشرف به همراه نادر گفته است :

هركس شبى مقيم در اين آستان نشد * در روز حشر صدرنشين جهان نشد

گويا كه قدر خاك ز افلاك برتر است * ورنه چرا زمين نجف آسمان نشد

* * *

شغل دنيا را صفايى نيست ز آن هر عاملى * مىشود معزول چون بيند بخواب آيينه را

* * *