تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٥

* ص 221 سعيد قصاب

خوش گلشنى است حيف كه گلچين روزگار * فرصت نمىدهد كه تماشا كند كسى

* * *

غير روى تو نظر بر دگرى نيست مرا * عكس آيينه‌ام از خود خبرى نيست مرا

* * *

وادى عشق است اول ترك هستى گفته‌ايم * كرده‌ام بر خويشتن نزديك راه دور را

* * *

دل پر از افغان و ظاهر خالى از جوشيم ما * از سخن لبريز و از گفتار خاموشيم ما

تا ببر گيريم هردم تير تقدير تو را * جمله اعضا چون كمان پيوسته آغوشيم ما

چون تن آيينه پنهان در لباس جوهريم * گرچه در ظاهر ز عريانى نمد پوشيم ما

حرف بسيارست اما رخصت گفتار نيست * بر سر چندين هزار اسرار سرپوشيم ما

نزد اهل دل زباندانى نمىدانيم چيست * هركجا قصّاب حرفى بگذرد گوشيم ما

* * *

قطره‌اى تا از مى شوق تو باشد در اياغ * كافريم از آرزويى جام جم داريم ما

هست تا اشك ندامت ايمنيم از سوختن * بيم ز آتش نيست تا در ديده نم داريم ما

* * *

چون به كف گيرى ز بهر امتحان آيينه را * مىكند نور رخت در جسم جان آيينه را

* * *

ما اسيران همه مرغان خوش الحان هميم * همزبان هم‌نفس و همدم بستان هميم

مىكند عكس يكى جلوه در آيينهء ما * چشم بگشوده به روى هم و حيران هميم

* * *

ميان خوبرويان تا نمودند انتخاب از هم * جدا كردند رخسار تو را با آفتاب از هم

دل صدپارهء آتش نهاد خون چكانم را * به بزم عيش مىگيرند خوناب كباب از هم

* * *