تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٨

* ص 219 ميرزا محمّد جعفر راهب « 1 » ( مرگ : 1116 ه . ق )

راهب اگر آن چشم سيه مست جفا كرد * خوش باش كه دنبالهء ايام دراز است

* * *

كسى در دل از من غبارى ندارد * زمانه چو من خاكسارى ندارد

در احسان اهل ستم نيست فيضى * فروغ شرر اعتبارى ندارد

بكش پا ز بزمى كه باشد رقيبى * گلى را طلب كن كه خارى ندارد

خرابم از آن گردش چشم ورنه * بما فتنهء دهر كارى ندارد

ميسّر شود گر وصال تو راهب * تمناى باغ و بهارى ندارد

* * *

ز سوزن رشتهء كوته‌نظر يارى طمع دارد * كسى از تنگ‌چشمان كى وفادارى طمع دارد

ز چشمش مردمى جويد دل پردرد و حيرانم * كه بيمارى ز بيمارى پرستارى طمع دارد

چو مرغ نيم بسمل تا به كى راهب به خون غلتد * ز شصت غمزه‌ات يك ناوك كارى طمع دارد

* * *

بىنصيبم ز لبش گر همه پيمانه شوم * نكنم جا به دلش گر همه افسانه شوم

چشم بر راه وصالم ولى از وصل چه سود * آيد و بى خود از آن جلوهء مستانه شوم

عمرها شد كه نديدم خم زلفى راهب * در نظر سلسله‌اى نيست كه ديوانه شوم

* * *

هركه در بزم چون تو مژهء تر دارد * نه غم خلد و نه انديشهء كوثر دارد

مىكشد عاقبت كار محبّت به جنون * باده چون كهنه شود نشئة ديگر دارد

اغنيا را نبود بهره‌اى از عمر دراز * زودتر بگسلد آن رشته كه گوهر دارد

لحظه‌اى آينه از وصل تو محروم نشد * مىتوان گفت كه اقبال سكندر دارد

راهب از حسرت لعل تو به محفل همه شب * باده از خون دل خويش به ساغر دارد

* * *

دارد از پى صبح و صلى شام هجران غم مخور * هست پنهان در سياهى آب حيوان غم مخور