تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٧

* ص 219 ميرزا محمّد جعفر راهب « 1 » ( مرگ : 1116 ه . ق )

به شمع نوبت گفتار كى رسد راهب * به محفلى كه چو من آتشين زبانى هست

* * *

افكنده به پا سلسله آن زلف دو تا را * آراست براى دل ما دام بلا را

نه مژدهء و صلى نه پيامى نه حديثى * در كوى تو بستند مگر باد صبا را

تا چند سر زلف تو در دست نسيم است * مپسند پريشان‌تر از اين خاطر ما را

آسوده‌ام از غارت زلفش من بيدل * از درد چه غم رهرو بىبرگ و نوا را

صد عقدهء غم از دل غمديدهء راهب * بگشايد اگر باز كنى بند قبا را

* * *

ضعف تن بس كه مرا مانع شبگير شده است * سايه‌ام همچو خط جاده زمين‌گير شده است

به اسيران بلا هيچ نمىپردازد * غمزه‌اى باز ز خون خوردن ما سير شده است

مدتى شد كه درين ميكده خميازه كشيم * تا رسد دور به من دختر رز پير شده است

مىرود رو به قفا صيد ز نخجير گهش * شوق آن حلقهء فتراك گلوگير شده است

راهب از ميكده گر پا بكشم معذورم * خط پيمانه مرا حلقهء زنجير شده است

* * *

افكند چين بر ابروى خود در عتاب ما * بر روى خويش تيغ كشيد آفتاب ما

ما جاى باده خون دل خويش مىخوريم * پيمانه احتياج ندارد شراب ما

نخجير كى ز حلقهء فتراك سر كشد * باشد كمند زلف تو مالك رقاب ما

اخگر شود به ديده سرشك از تف جگر * ريزد به جاى قطره شرار از سحاب ما

راهب نجات كشتى ما در شكستن است * آرام بحر شد سبب اضطراب ما

* * *

گر پيش نهال قد او جلوه طراز است * عذر گنه سرو همين بس كه دراز است

عاشق خبر از گردش ايام ندارد * روز و شب محمود رخ و زلف اياز است

در پنجهء او صيد طپيدن نتواند * مژگان تو گيرنده‌تر از چنگل باز است

نقدى كه سزاوار تو باشد به كفم نيست * چيزىكه مرا هست همين عجز و نياز است