تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٨

* ص 208 ملّامحمّدامين و اصل گيلانى ( مرگ : 1115 ه . ق )

به شكوه‌ات چه شود باز چشم گريانم * فتد ز اشك گره بر زبان مژگانم

* * *

بعد مردن مىشود آخر ره كوتاه ما * شمع سان اندازهء عمر است طول راه ما

* * *

مگو قطع بيابان فنا كى مىتوان كردن * به يك پا همچو شمع اين راه را طى مىتوان كردن

* * *

حناى دست تو را هركه ديد مىداند * كه جوى شير لبالب ز خون فرهاد است

* * *

لعلت كه دايم از جگرم قوت كرده است * خون مرا به شيشه چو ياقوت كرده است

* * *

هر زمين از سايهء زلف تو باغ بلبل است * بر كف پايت حنا چون رنگ بر روى گلست

* * *

منت احسان صاحب حرمتانم گشته بود * گر نمىشد دستگير از فقر بىدامانيم

* * *

به اين دو قرص كسى تا به كى معاش كند * چو آسمان دنى نان به شيشه مالى نيست

* * *

زياد غير مىگردد به دل ياد خدا كمتر * چو پر شد خانه مىباشد به صاحبخانه جا كمتر

* * *

به نامدارى خود تا سرى برآوردم * فلك چو خاتمم از كينه سنگ بر سر كوفت

* * * نصرآبادى مىگويد :

مثنويى دارد مسمّى به خلوت راز در بحر « تحفة العراقين » اين چند بيت از آن است :

تعريف براق

چتر بالت به گاه پرواز * بر تارك عرش سايه انداز