تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٤

* ص 194 ميرزا زاهد على سخا ( مرگ : 1164 ه . ق « 1 » )

ز بالاى تو امشب بر سر پروانه پيچيدم * عجايب ريسمانى از براى شمع تابيدم

* * *

نيست در مشرب ما باده كم از آب حيات * گشته تا شيشه تهى پر شده پيمانهء ما

نشئه در باده گهر در صدف و بو در گل * آنقدر لطف ندارد كه تو در خانهء ما

* * *

جنونى كو كه آرم در تصرف كوه و هامون را * كنم حك از نگين سنگ طفلان نام مجنون را

ميان حسن و عشق از بس كه باشد حسّ يكرنگى * كشد نقاش باهم صورت ليلى و مجنون را

به گلشن رفتم و از بس دلم بربود از داغت * شكست از غم به فرق لاله چشمم كاسهء خون را

رساييهاى عقل از نشئهء صهبا بود يا رب * چه حكمت بود رفتن در خم بى مى فلاطون را

* * *

مبر يا رب به دوزخ از كرم رند شرابى را * مروّت نيست در آتش فكندن مرغ آبى را

* * *

آزرده‌ام ز يار به حدى كه بعد از اين * صد بوسه گر دهد همه بر روش مىزنم

* * *

ز شوقت انبساطى در دل مكتوب پيدا شد * كه هرچندش به رنگ غنچه پيچيدم چو گل وا شد

* * *

به لب حديث فراق تو آشنا نكنم * زبان به حرف جدايى چو خانه وا نكنم