تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٣

* ص 194 ميرزا زاهد على سخا ( مرگ : 1164 ه . ق « 1 » )

وعدهء هفت هزارى شدن كرده بود ، در همان نزديكى غلام بچهء مادر به خطاى كه با زنش سروكار داشت بهانهء طواف مزار خواجه قطب الدّين بختيار از خانه‌اش برآورده بود و به اتفاق زن بىحيا زهرى در كار او كرد تا جهان را بدرود كرد . وقت نزع اين بيت گفته پيش نثار محمّد خان برادرزادهء نواب برهان الملك كه الحال شير جنگ خطاب دارد خواند :

چنان شد بىحلاوت زندگى چون كوهكن بر من * كه گردد تلخ در كامم خورم گر آب شيرين را

از اتفاق آنكه قاتل نمك به حرام ديوان اشعارش نيز از روزگار برانداخت ، حق‌تعالى او را از بيخ براندازد .

اشعارى از ميرزا زاهد لارى :

اعتبارى نيست گرميهاى معشوقانه را * شمع مىخواهد براى سوختن پروانه را

* * * تضمين مصرع خواجه حافظ شيرازى :

دوش كلكم بر زبان حرف لب دلدار داشت * بلبلى برگ گلى خوشرنگ در منقار داشت

بىگزندى كى ميسّر گشت احسانى ز خلق * چون فسونگر كيسهء اين قوم گويا مار داشت

* * *

به تمكينى برد مكتوب شوقم را كه پندارى * ز مقتلهاى رنگين قاصدم پا در حنا دارد

* * *

به دلم خدنگ نازت به چه گير پا نشسته * چو شكسته استخوانى كه برو هما نشسته

سروكار ما فتاده به بتى كه بعد مردن * نرود به رهگذارى كه غبار ما نشسته