تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٨

* ص 187 صامت اصفهانى ( مرگ 1100 ه . ق )

خون يكرنگى من از همه‌جا مىجوشد * سنگ بر سينه زدم ناله ز مينا برخاست

حيرانيم از لذّت ديدار برآورد * از خود خبرم كرد و ز خود بىخبرم ساخت

* * *

اميد دستگيرى دارد از لطف صبا گردم * مگر بر باد رفتنها مرا از خاك بردارد

* * *

خاكم به باد داد و غبارم به سيل شست * ديگر غم فراق تو با من چه مىكند

* * *

سيل بودم هر دم از پست و بلندم ناله بود * بحر گشتم جمله ناهموارها هموار شد

* * *

دريا كسى نديده به اين آرميدگى * دل خون شد و به شكوه لبم آشنا نشد

* * *

در مصافى كه بود عشق ز دهشت پنهان * صرفهء بو الهوس آن است كه پيدا نشود

* * *

در خانهء شكسته نگيرد كسى قرار * ترسم كه رفته‌رفته غم از دل به در شود

* * *

به مژگانى افتاده كار دلم * كه خنجر به صيد حرم مىكشد

چو كاغذ بود بىبقا توبه‌ام * هوا تا شود ابر نم مىكشد

* * *

گرچه من رخت سفر بستم زرشك پيرهن * دل به رنگ تكمه در بند گريبان تو ماند

* * *

يك ره‌گذر به طرف چمن كن كه از غمت * خون جگر فرو نرود در گلوى گل