تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٧

* ص 187 صامت اصفهانى ( مرگ 1100 ه . ق )

ما را نگه چشم تو از چشم تو خوش‌تر * بادام صفاى گل بادام ندارد

* * *

ستم‌كشان كه به زير عتاب مىسازند * به صبر تلخى غم شهد ناب مىسازند

نشان چشمهء حيوان ز خضر جستم گفت : * دلى است كز ستم عشق آب مىسازد

* * *

از كشتنم گران مژه پرهيز مىكنند * پيكان به سنگ سرمه چرا تيز مىكنند

دل ز آب خضر منت بى جا نمىكشد * اين‌جام را يك آبله لبريز مىكنند

* * *

بىرخش دستى كه بر سر مىزدم از كار ماند * پا ز رفتن ديده از ديدن لب از گفتار ماند

بس كه بر خود دامن افشانديم مانند هلال * از قباى هستى ما يك گريبان‌وار ماند

* * *

در دل هوس زلف دو تا بود شكست * وين آيينه چون عيب‌نما بود شكست

بر سنگ زديم شيشهء عالم را * هرچيز درو غير خدا بود شكست

* * *

عالم دلش پر است ز آه و فغان ما * افلاك يك جرس بود از كاروان ما

ما را اگرچه شمع و لگن در بساط نيست * سوزد چو شمع در دهن ما زبان ما

خاموشيم نشان به منزل رسيدگيست * اين نكته از جرس شده خاطرنشان ما

* * *

سامان شوق بين كه به راه طلب چو اشك * پرواز مىكند ز قفا نقش پاى ما