تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٥

* ص 162 شوكت بخارائى ( مرگ 1107 ه . ق )

خدايا گردباد شعله گردان پيكر ما را * غبار آسياى بادكن خاكستر ما را

بناى دير ما از آب و خاك حرص مىباشد * بود طول امل زنّار نفس كارفرما را

ز تأثير نم او سبز گردد خرمن آتش * به دوزخ خشك نتوان كرد دامانِ ترِ ما را

رگ طول امل را قطع كرديم از ندامتها * كف افسوس ما مقراض باشد رشتهء ما را

* * *

نديدم بسكه از شوخى سمند پر شتابش را * خيال حلقهء چشم پرى كردم ركابش را

رخ معشوق و عاشق را پس يك پرده جا باشد * پريدنهاى رنگم وا كند بند نقابش را

ز گرميهاى بزم ما كسى آگه نمىگردد * نباشد رنگ چون تار نظر دود كبابش را

به مجلس رنگ شوخى ريخت از بس گردش چشمش * رم آهو تصور مىكنم موج شرابش را

* * *

مست من از جلوه كيفيت به هر راهى كه ريخت * خاك او خاصيّت داروى بيهوشى گرفت

غنچهء عيش كسى خندد كه چون رنگ حنا * دست گل پيراهنى بهر هم‌آغوشى گرفت

مىخورم شوكت به ياد لعل او خون جگر * از دل من غنچه تعليم ق دح نوشى گرفت

* * *

بوسيدم و نگشت صدايى ازو بلند * خال لب تو سرمه آواز بوسه است

* * *

ترسم به يك تغافل بى جا خورد شكست * پاس دلم بدار كه بسيار نازك است

* * *