تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٢

* ص 162 شوكت بخارائى ( مرگ 1107 ه . ق )

باده از خود رفت و يار چشم مدهوش تو شد * شد تبسّم خون و رنگ لعل خاموش تو شد

* * *

نباشد آستين و ساعدش را امتياز از هم * صفاى ساعد او بسكه شد از آستين پيدا

نگه چون سرمه برگردد به مژگان تماشايى * به هرجا مىشود آن شوخ جولان آتشين پيدا

* * *

هيچ مرگى نبود سخت‌تر از خودبينى * پيش صاحب‌نظران آينه خشت لحد است

* * *

مىتوان دادن از آن كنج دهن كام مرا * آرزويم گرچه بسيار است از كم بيش نيست

* * *

غنيمت است جوانى كه مو سفيد شدن * به قدر فرصت يك شير گرم كردن نيست

* * *

عشق معشوق چو شد حسن كند تسخيرش * شيشهء سرو پرىزاد ز قمرى دارد

* * *

هستى جاويد باشد ماتم خود داشتن * خضر پيراهن به مرگ خويش آبى مىكند

* * *

خودآرا شوخ زاهد مشربى افكنده از پايم * كه دستش سبحه از تخم گل رنگ حنا دارد

* * *