تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٠١

* ص 162 شوكت بخارائى ( مرگ 1107 ه . ق )

برده است از بس خيال روى او ما را ز خود * موى سر شد جوهر آيينهء زانوى ما

از خيال شمع رويش بسكه پُر گرديده‌ام * همچو فانوس است رنگ او عيان از روى ما

* * *

تا به زلف يار نسبت گشت روحانى مرا * شد رگ جان شاخ سنبل از پريشانى مرا

* * *

لب تو بادهء گلگون اياغ آينه را * رخ تو مرهم كافور داغ آيينه را

لب تو ساخته جام شراب آيينه را * حرارت نگهت كرد آب آيينه را

نمىكشند ز كس صاف گوهران منّت * بود فتيلهء جوهر چراغ آيينه را

* * *

گريه حسرت مجو مژگان خود فرسود را * نيست از باران خبر ابر شفق‌آلود را

هيچ‌كس از تيره‌بختىهاى من آگاه نيست * مىكنم از شعلهء ادراك پنهان دود را

* * *

ديوانه كرد بسكه هوايت بهار را * باشد كف از شكوفه به لب شاخسار را

* * *

آمادهء فنا نكند زندگى قبول * دست رد است رعشهء پيرى حيات را

دل دوز نگاه تو ز مژگان سياه است * مژگان سياه تو پر تيز نگاه است

* * *

عريان نئى است ما را پيراهن حريرى * از بسكه خوش قماش است تارش نمىنمايد

* * *

همچو گندم ز عدم زاد سفر مىبندم * نان ته كردهء خود را به كمر مىبندم

* * *