تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٠

* ص 162 شوكت بخارائى ( مرگ 1107 ه . ق )

از آب تيغ برگ گل عيش چيده‌ايم * صبح بهار ما كف درياى خون ماست

* * *

كلبهء روشندلان را احتياج فرش نيست * خانه آيينه را از جوهر خود بورياست

* * *

چهره تا رنگين ز مى كردم بهار از دست رفت * تا به كف ساغر گرفتم لاله‌زار از دست رفت

* * *

عافيت بىتو بلاى دل غمديدهء ماست * مالش مخمل ما فتنهء خوابيدهء ماست

* * *

به هر گلشن كه آن سرو بلند اقبال مىآيد * گل از باليدن خود بهر استقبال مىآيد

* * *

چنان ز گردش آن چشم مضطرب گشتم * كه رنگ من به نگاهش به نيم ره برخورد

* * *

الهى رنگ تأثيرى كرامت كن فغانم را * به موج اشك بلبل آب ده تيغ زبانم را

اميد نكهت زخمى ز بىپروا گلى دارم * كه آواز شكست رنگ پندارد فغانم را

* * *

سيه مستى كه مىگيرد به شبها دامن مينا * كند مستى به مهتاب بياض گردن مينا

بهار زندگانى صحبت ياران موزونست * به پاى سرو بگذار از كف خود دامن مينا

* * *

رگ ابر خدنگ او كه از بحر كمان خيزد * كند همچون گهر در استخوانم آب پيكان را