تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٩

* ص 162 شوكت بخارائى ( مرگ 1107 ه . ق )

دل عاشق وجود از هرچه بايد زان فنا گردد * از آن آبى كه گندم سبز گردد آسيا گردد

مانى چو نقش آن صنم مست مىكشد * چون مىرسد به ساعد او دست مىكشد

* * *

ز هم نمىگسلد رشتهء نظارهء من * به عمر خود نكنم غير يك نگاه تو را

* * *

از تعلّق بستگى در كار پيدا مىشود * چشم سوزن حلقهء زنجير عيسى مىشود

* * *

دل از ياد دهانش آن‌چنانم تنگ شد امشب * كه يك جا جمع شد چون برگهاى غنچه داغ من

* * *

نموده باده فزون حسن شوخ و شنگ تو را * شراب روغن گل شد چراغ رنگ تو را

ز سايهء مژهء چشم مور بست قلم * چو مىكشيد مصوَّر دهان تنگ تو را

* * *

باده از خود رفت و ناز چشم مدهوش تو شد * شد تكلّم خون و رنگ لعل خاموش تو شد

شير انوار تجلّى را چو مىكردند صاف * دُرد آن مهتاب و شهد آن بناگوش تو شد

* * *

چو چشم بتانيم از خود خراب * توان كرد از سرمه تعمير ما

فلك حسن تو را از حسن يوسف كرد گلگون‌تر * كه رنگين‌تر كند شاعر ز مطلع حسن مطلع را