تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٦

* ص 153 ميرزا معزّ فطرت مشهدى ( تولد : 1050 ؛ ه . ق مرگ : 1101 « 1 » ه . ق )

ز شور نالهء من رفت بيستون بر باد * هنوز چشم تو در قصر خواب شيرين است

* * *

جلوه‌اى كردى كه افتاد آفتاب از طاق چرخ * دستى افشاندى كه مهتاب از كنار بام ريخت

* * *

در شبستان ازل شمع يكى بيش نبود * بزم را از پر پروانه چراغان كردند

* * *

موسوى گر خويشتن را مىكشى وقت است وقت * صبح هم روشن شد و آواز پايى برنخاست

* * *

نمىباشد نگين قيمتى را نقش در طالع * هنر هركس كه دارد در جهان گمنام مىگردد

* * *

اينكه از بىسخنى كشت مرا چيزى نيست * زنده‌ام كرد به يك حرف قيامت اين است

* * *

نو توبه‌ايم كهنه شرابى به جام كن * ساقى عيار ناقص ما را تمام كن

* * *

نباشد آشنايى در جهان غير از مى نابم * اگر در خانهء خود نيستم در عالم آبم

* * *

گر اندك قوّتى مىداشتم مىرفتم از يادش * غبار خاطر او گشته‌ام از ناتوانيها

كجا فارغ توان شد يك نفس از سوز عشق او * كه دامن مىزند بر آتش ما دل طپيدنها