تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٨

* ص 146 ميرزا داوود متولّى ( مرگ 1133 ه . ق )

به نام آنكه آدم را نسب داد * به نطق از كائنات او را حسب داد

تهران ، ملى 2354 ف : نستعليق سده 12 ، 136 گ 15 س [ يادداشتهاى دكتر جان لايونگود ] .

چند نمونه از اشعار ميرزا داوود متولّى :

بر خاك درت ناصيه سودن سود است * آنكس كه نه بنده‌ات بود مردود است

در شعر خوشت هوش رود از دلها * حقّا كه قرين نغمهء داوود است

* * *

از لعل لبت در تب و تاب است دل ما * در آتش ياقوت كباب است دل ما

* * *

ز شادى خندهء دندان‌نمايى زد به شمشيرش * چو از لبهاى زخم كاريم شد استخوان پيدا

* * *

چون گلم نيست ز عريانى تن پروايى * دارم از خون جگر خلعت سر تا پايى

* * *

افتاده ز كف زلف تو و كام گرفتيم * شب بر سر دست آمد و آرام گرفتيم

* * *

بى تو از شعلهء آه دل ديوانهء ما * سيل دودى شد و برخاست ز ويرانهء ما

* * *

رنگ غم زينت فزايد خاطر بىكينه را * بال طوطى سرو باشد گلشن آيينه را

* * *

در راه تو از بس كه سر از پا نشناسم * تبخالهء حسرت به لبم آبلهء پاست

* * *

مردمك مىجهد از ديدهء آهو چو سپند * نگه گرم كه بر ديدهء صحرا افتاد

* * *

قبلهء من سراى آن ترساست * جانم اندر هواى آن ترساست