تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٥

اشعار

منه

گر شب دوش به طول از غم آغوش گذشت * ليك زلف سيهش آمد و از دوش گذشت

نه همين شمع به سر كرد كف خاكستر * شب هم از ماتم پروانه سيه‌پوش گذشت

و له

هر دم خدنگى از دل افكار مىكشم * گويا نفس ز سينه من زار مىكشم

اوقات عمر بس كه به غفلت گذشته است * شرمندگى ز صورت ديوار مىكشم

و له

قماش برگ گل و آن عذار آل يكى است * ز هرچه جلوه كند حسن را مآل يكى است

بساط عيش چو برچيده مىشود آخر * به پيش جام زر و كاسهء سفال يكى است

و له

چنان رنجور دارد ماه نو را طاق ابرويى * كه در يك ماه مىگردد ز پهلويى به پهلويى

كدورت آورد مويى كه در شق قلم باشد * نمىبايد كه گنجد در ميان دوستان مويى

و له

گدازد ماه را آخر تمناى ضيا كردن * نه پيش چون خودى سخت است عرض مدّعا كردن

اگر دانم كه پرچين مىشود ابروى موج او * مرا قطع نظر مىبايد از آب بقا كردن

و له

نكردم عشقبازى تا نديدم ماه رخسارش * دل مشكل‌پسند است اين‌كه مىبينى گرفتارش

ايضا

نيفشانم به روى بستر او گل از آن ترسم * كه سازد گردش رنگ گلى از خواب بيدارش