تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ١٧٠

اشعار

و له « 1 »

همچون كتاب بيهده گويا نمىشويم * تا همدمى به ما نرسد وا نمىشويم

ايضا

بشكست چو دل چاره و تدبير ندارد * چون رخنه شود آينه تعمير ندارد

و له

در هر نظاره مطلب عاشق رواتر است * هر عضو او ز عضو دگر دلرباتر است

و له

دلم به دامنم از چشم اشكبار افتد * چو تخته‌پاره كه از بحر بر كنار افتد

و له

مهربانانه ز من آن بت « 2 » محجوب گذشت * للّه الحمد كه اين ماه به ما خوب گذشت

و له

دل آخر اشك شد از چشم خون پالا برون آمد * به حمد اللّه كه زاب « 3 » اين گهر دريا برون آمد

و له

با زر عشق تو دارم سر دادوستدى * كه دهم افسر شاهى به كلاه نمدى

هرگز از خار حسد پاى دلم ريش نشد * مىتوان برد از اين راه به حالم حسدى

و له

با بخت تيره پرسش دل يار كى كند * در شب كسى عيادت بيمار كى كند

و له

چندانكه روزگار گره زد به كار من * گرديد « 4 » باز دانهء دامى شكار من

( 1 ) . اين بيت در اينجا در نسخهء « پ » آمده است : برد اشك از رخم چون بينم آن حسن خدايى را * چنين تا باز يابد ريخت اشك آشنايى را ( 2 ) . مهربانانه ز ما آن مه محجوب گذشت . ( 3 ) . به حمد اللّه كه از لب اين گهر دريا برون آمد . ( 4 ) . گرديده باز دانهء دامى شكار من .