تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ١٦٨

اشعار

و له

ز بس از [ خويش ] سرگردانيم بيتاب « 1 » مىگردد * به هر آبى كه افتد عكس من گرداب مىگردد

فرو مىريزد از ياد تو هر ساعت چنان رنگم * كز آن روز سياه من شب مهتاب مىگردد

سبك‌تر چارهء من كن كه بىحد تشنهء وصلم * به اين تمكين تو تا آيى دل من آب مىگردد

بهار [ تازهء رويى « 2 » از ] تو دارد آب و رنگ اشرف * ز فيض خامه‌ات كشت سخن سيراب مىگردد « 3 »

ايضا

زيبايى رخسار تو را ماه ندارد * غوغاى سوارى تو را شاه ندارد

رفتم به سر سايهء ديوار قناعت * جايى كه هما قدر پر كاه ندارد

پايم به كوى نامده چون قافله مصر * صحراى جهان طالع ما چاه ندارد

در قافلهء راه فنا توسن عمرم * از همسفران مانده مگر راه ندارد

از طرهء هندو پسران دكن اشرف * دارم شب تارى كه سحرگاه ندارد

و له

يار در سينه نهان بود نمىدانستم * دل به سويش نگران بود نمىدانستم

تا سحر سيرى مهتاب جمالش بودم * جامهء صبر كتان بود نمىدانستم

قرب يك ماه به ميخانه اقامت كردم * اتفاقاً رمضان بود نمىدانستم « 4 »

( 1 ) . ز بس از خويش سرگردانيم بىتاب مىگردد . در نسخه « ت » مغشوش و به شكل زير ثبت شده است : ز بس از شور سرگردانيم جياب من گردد . ( 2 ) . بهار تازه‌رويى از تو دارد آب و رنگ اشرف . در نسخهء « ت » مصرع به شكل زير ذكر شده است : بهار تازهء روى تو دارد آب و رنگ اشرف . ( 3 ) . بيت زير را نسخهء « ت » ندارد : ز بس آسايش عالم ز من پهلو تهى سازد * به ديوارى كه افتد عكس من مهتاب مىگردد ( 4 ) . بيت آخر را نسخه « پ » ندارد .