تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ١٥٩

اشعار

و له

ز گرمىهاى يار خود من دلريش مىسوزم * چو شمع انجمن از نور چشم خويش مىسوزم

و له

اى زهد سالهاست كه شرمندهء توايم * گر عاشقى امان بدهد بندهء توايم

و له

در باغ جلوه ده قد محشر خرام خويش * كز پيچ و تاب حلقه كند سرو نام خويش

ايضا

حاشا كه ترك عشق كنم از جفاى تو * گر كشته‌اى مرا كه هلاكم براى تو

ايضا

آسوده جان شدم ز دم واپسين نجات * آخر كشيدم آن نفسى را كه خواست دل

و له

خوشا شمعى كه [ سوزش « 1 » ] شعلهء باد تو مىباشد * هجوم گريه‌اش تسبيح اوراد تو مىباشد

به مزد ياد خود باغ بهشتم وعده فرمودى * مگر باغ بهشتى بهتر از ياد تو مىباشد « 2 »

و له

شب از فغان همهء خلق « 3 » را ز خواب برآرم * براى آنكه تو را هيچ‌كس به خواب نبيند

( 1 ) . خوشا شمعى كه سوزش شعلهء . در نسخهء « ت » شورش آمده است . ( 2 ) . اين بيت در نسخه « پ » به شكل زير است : مگر جانان به هستى بهتر از ياد تو مىباشد * به مزد ياد خود باغ بهشتم وعده فرمودى ( 3 ) . شب از فغان همه كس را .