تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ١٤٩

[ ابيات ]

اشعار آن والاگهر است . [ 25 ]

[ ابيات ]

[ ابيات ]

نظم

شنيدم از زبان شمع و روشن گشت بر من هم * كه يك شب اختلاط خلق جان بگذارد و تن هم

و له

از هجر در دلى كه غم جاودان نشست * يكدم براى خاطر ما مىتوان نشست

چون تير پا به وادى بيچارگى « 1 » [ گذار ] * در خانه تا به چند توان چون كمان نشست

و له

غمش با هركه مىگويم ز دل بيگانه مىگردد * سر مهر از مى پر زور اين پيمانه مىگردد

ازل الفت به دنيا از براى آخرت دارم * كه مفلس ز آرزوى گنج در ويرانه مىگردد

ايضا « 2 »

آنچه دل در خم آن زلف گره‌گير كشيد * نتوان گفت كه ديوانهء زنجير كشيد

گر خرابم كنى اى عشق چنان كن بارى * كه نبايد دگرم منّت تعمير كشيد

دل اسير نگهش از عدم آمد به وجود * چون شكارى كه مصوّر به سر تير كشيد

شب كه در بزم حديث رخ گلرنگ تو بود * مىتوانست گلاب از گل تصوير كشيد

دل ز چنگ مژه آن خال سيه‌فام گرفت * دانه را مور به زور از دهن شير كشيد

بود معلوم ز آغاز كه بىدرمان است * درد ما كى ز دوا منّت تأثير كشيد

( 1 ) . چون تير پا به وادى آوارگى گذار . در نسخه « ت » گذارد ذكر شده است . ( 2 ) . بيت زير را نسخه « ت » ندارد . چنان بيزارم از زهد ريايى كرد مخمورى * كه گر تسبيح سازيد از گلم پيمانه مىگردد