تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ١٤٥

[ ابيات ]

ايضا

نمىدانم چرا آهو نگاه من رميد از من * چو من هرگز نبودم در ميان يا رب چه ديد از من

نه شمعم هر زمان كردى غلط پروانه در محفل * كه سرافكنده بودم پيش و آتش مىچكيد از من

خوشا حال جوانمردى كه گيرد دامن صحرا * به آب زندگى چون خضر شويد دست از دنيا

زبان از دل در اقليم سخن طرفى نمىبندد * نگردد پخته ماهى هرگز از جوشيدن دريا

و له

در روز عيد وصلش من هم براى زينت * پوشيده‌ام به صد رنگ حال خراب خود را

و له

چون شاخ كه از ميوهء بسيار شود خم * از بار هنر بر دل خود نيز گرانم

و له

به هموارى توان خاموش كردن هرزه‌گويان را * صدا گردد بيابان مرگ از هموارى صحرا

فرد

نيست جان پاك را بعد از فناى تن زوال * از شكست كوزه در دريا چه نقصان آب را

و له

مرا غير از ندامت از عبادت بهره‌اى نبود * ز خائيدن كنم مسواك انگشت ندامت را

و له

اى راز دل چه آمده‌اى بر سر زبان * بيرون نمىرود ره ازين كوچه بازگرد

ايضا

به قدر شق قلم گر ز هم جدا مانيم * به دست غير فتد راه يك كتاب سخن