تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — الصفحة ١٣١

اشعار

و له

بى آبله ماند كف پايى كه در اين راه * از سرزنش خار جفايت گله دارد

و له

ز آهى « 1 » مىكنم چون شمع روشن پيكر خود را * به دست خويش بر سر مىكنم خاكستر خود را

فرد

خميازه كشيديم به جاى قدح مى * ويران شود آن شهر كه ميخانه ندارد

فرد

دورى ميان ما و تو صورت‌پذير نيست * نقاش سرو و فاخته همراه مىكشد

فرد

نيست ظالم را پس از مظلوم چندان فرصتى * شمع با پروانه در يك شب ز محفل مىرود

و له

بر اميد آنكه شايد يك دمت بينم به خواب * دوش تنهايى به صد افسانه‌ام در خواب كرد

و له

غم دوستان دشمن جان من شد * خوشا حال او كاشنايى ندارد

فرد

از هلال خم ابروى تو دل رفت ز كار * حل شد اين عقده و از ناخن تدبير چكيد

( 1 ) . از آهى مىكنم .