تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٩٦

[ 59 ] [ قزلباش خان اميد همدانى ]

چون من ديوانه از كويش روم كز ضعف تن * سايه چون زنجير مىپيچد به دست و پا مرا

ناخدا را خضر راهى نيست جز انجم اميد * كرد اشك آخر به كويش رهنمايىها مرا

* * *

پيچيده بس‌كه درد تو در استخوان مرا * كرده است همچو نال قلم ناتوان مرا

* * *

به گريه ديد مرا تا به گلشن كويش * ز شرم چشم ترم گشت ابر آب آنجا

* * *

ز آب ديده ز بس پاى در گل است مرا * سفر ز كوى تو بسيار مشكل است مرا

* * *

حسن گفتار از آن قامت رعناست مرا * فيض اين مرتبه از عالم بالاست مرا

* * *

دگر به دام تو ، اى شوخ ! در نمىآيم * كه داده حلقهء زلف تو گوشمال مرا

* * *

مانند قطره‌اى كه به دريا كند گذر * خجلت كشد ز وسعت رحمت ، گناه ما

* * *

يك غنچه نديديم كه جيبش نبود چاك * اين نغمه كه آموخته مرغان چمن را

* * *

گشته است از روى گل آوازهء بلبل بلند * بر نياز ما چه منّت‌ها بود ناز تو را

* * *