تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٧٩٤

[ 516 ] [ مولانا هلالى جغتايى ]

يار ما هرگز نيازارد دل اغيار را * گل سراسر آتش است ، امّا نسوزد خار را

* * *

خاك آدم كه سرشتند ، غرض عشق تو بود * هركه خاك ره عشق تو نشد ، آدم نيست

* * *

مردم چشمم ز آزارت به خون آغشته‌اند * نور چشم من ! بگو اين مردم‌آزارى چه بود ؟

* * *

هرگه آن قصّاب خنجر بر گلوى من نهد * مىزنم سر بر زمين تا پا به روى من نهد

* * *

ز خواب چشم گشايىّ و فتنه‌انگيزى * تو آفتى ، نگذارى كه فتنه خواب كند

* * *

هلالى ! از پى آن شهسوار تند مرو * كه نارسيده به گردش ، غبار خواهى شد

* * *

لعل جان‌بخشت كه ياد از آب حيوان مىدهد * زنده را جان مىستاند ، مرده را جان مىدهد

* * *

خود را نشان ناوك بدخوى خود كنم * رويش به اين بهانه مگر سوى خود كنم

* * *

در سرم هست كه چون خاك شود قالب من * به هواى لب مىگون تو پيمانه شوم

* * *