تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٧٩٣

[ 516 ] [ مولانا هلالى جغتايى ]

ثبوت يافت ، سخت ندامت كشيد ، و روزى به تصوّر همين ، مقدّمهء ديوانش برگشاد ، سر صفحه اين بيت به نظر رسيد :

ما را به جفا كشته ، پشيمان باشى * خون دل ما ريخته ، حيران باشى

اين چند بيت از ديوان فصاحت نشان اوست :

آرزومند توام ، بنماى روى خويش را * ور نه از جانم برون كن آرزوى خويش را

اين نه شبنم بود ريزان وقت صبح از روى گل * گل ز شرمت ريخت بر خاك آبروى خويش را

* * *

گه نمك ريزد به خم ، گه بشكند پيمانه را * محتسب تا چند در شور آورد ميخانه را

قصّهء پنهان من افسانه شد ، اين هم خوش است * پيش او شايد رفيقى گفت اين افسانه را

* * *

غير بدنامى ندارم سودى از سوداى عشق * مايهء بازار رسواييست اين سودا مرا

* * *

بسى چو ابر بهاران گريستيم و هنوز * گلى نرست ز باغ اميدوارى ما

* * *

گه سجده خاك راهش به سرشك مىكنم گل * غرض آنكه دير ماند اثر سجودم آنجا

* * *