تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٧٥٣

[ 497 ] [ ميرزا محمّد رفيع واعظ قزوينى ]

نظر مىگماشت . در نظم‌پردازى از همنوايان ميرزا صائب و طاهر وحيد بود و طريق سخن به تلاش تازه و معانى دلنشين به خوش اسلوبى مىپيمود . مثنوى معركهء شاه‌عباس با بيلم خان اوزبك بس رنگين و نيكو گفته ، و لئالى آبدار مضامين را به رشتهء فصاحت و بلاغت سفته ؛ و اواخر مائة حادى عشر بساط هستى پيچيد . اين چند بيت از افكار اوست :

عرق ناكرده پاك از محفل ما شد نگار ما * در اين گلشن سبك برخاست از شبنم بهار ما

* * *

رسد بر اهل ايمان بيشتر آزار در دنيا * گزندى نيست از دندان جز انگشت شهادت را

* * *

زبان بسته نگهبان راز دل باشد * حصار خانهء ويران ، چراغ خاموش است

* * *

سعى ما گر هست ناقص ، فيض جانان كامل است * دست ما هرچند كوتاه است ، زلف او رساست

* * *

كوه را از خودنمايى روز و شب پا در گل است * جاده از افتادگى سر در كنار منزل است

* * *

دل چو بىعشق شد ، از رحمت حق دور شود * مرده را موجهء دريا به كنار اندازد

* * *