تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٢

[ 442 ] [ معزّ الدّين محمّد موسوى خان ]

به خاموشى گذشت ازبس‌كه در غم روزگار من * پس از مردن غبارم سرمهء آواز مىگردد

* * *

در شبستان ازل شمع يكى بيش نبود * بزم را از پر پروانه چراغان كردند

* * *

در قتل ما نكرد كمى انتظار تو * كوتاهىاى كه بود ز عمر دراز تو

* * *

مشك بر داغ دل سوختگان افشاند * سرمه چون از كف مژگان سياهش ريزد

* * *

پيش قاصد چون دلم آغاز بىصبرى كند * نامه را پرواز رنگم كاغذ ابرى كند

* * *

شدم خاك و هنوز از عشق او آتش به جان دارم * در آغوش كفن جسمى چو تب در استخوان دارم

* * *

ز پيچ‌وتاب به نظم رشتهء گلدسته را مانم * ز بس آغشتهء داغ است جسم ناتوان من

ز عاجز ناليم بىرحم‌تر گشتى ، ندانستم * كه بخت خفته را افسانه خواهد شد فغان من

خدنگ ناله‌ام برجاست ، گر قامت دوتا گردد * شود زهگير وقت حلقه گرديدن كمان من

* * *