تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٨١

[ 442 ] [ معزّ الدّين محمّد موسوى خان ]

خون به چشم از دل صدپاره آن خودكام ريخت * ساقى ما را شكست شيشه مى در جام ريخت

طاير ما را چه دارى در قفس كاين ناتوان * هر پرى كآورده بود از آشيان ، در دام ريخت

جلوه‌اى كردى كه افتاد آفتاب از طاق چرخ * دستى افشاندى كه مهتاب از كنار بام ريخت

* * *

بىتابى دلم قفس سينه را شكست * ازبس طپيد عكس من ، آيينه را شكست

* * *

رنگ رخسارش مگو از آه اين ديوانه ريخت * بس‌كه پر شد بادهء حسن ، از لب پيمانه ريخت

* * *

جز ترك عشق با تو ستمكار چاره نيست * آخر دل است ، جان من ! اين سنگ خاره نيست

* * *

شب كه گرم از تو سپند دل ناشادم بود * نفس سوخته يك شعلهء فريادم بود

بسملم را نفس بازپسين رفت ز ياد * بس‌كه دل محو كماندارى صيّادم بود

* * *

جوش حسرت چاك‌ها اندر دل آواره كرد * نامه‌ام را بىقرارىهاى مضمون پاره كرد

نازپرور طفل من پرواى بىتابى نداشت * دل طپيدن را خيال جنبش گهواره كرد

* * *