تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٠

[ 442 ] [ معزّ الدّين محمّد موسوى خان ]

مىكنى بدنام ، اى قاصد ! چرا خوب مرا * صد جواب از پاره كردن داد مكتوب مرا

* * *

مبادا شور محشر در مى عيشم نمك ريزد * عجب بزمى است در كنج لحد مشت غبارم را

* * *

چو شمع از سوختن گردد سيه‌موى سپيد من * كنم پيرانه‌سر از آتش عشقت جوانىها

گر اندك قوّتى مىداشتم ، مىرفتم از يادش * غبار خاطر او گشته‌ام از ناتوانىها

* * *

كجا فارغ توان شد يك‌نفس از سوز عشق تو * كه دامن مىزند بر آتش ما دل طپيدن‌ها

* * *

در هجر تو شد آه سحر دادرس ما * شد بخيهء اين زخم ز تار نفس ما

* * *

تمام غفلتم از بندگى چه سود مرا ؟ * چو مخمل از رگ خواب است تاروپود مرا

* * *

عاجز شد از رفاقت ما رهنمون ما * استاده آب تيغ و روان است خون ما

* * *

بود تا حيرانيم آيينه‌دار روى او * از خراش ناله‌ام زلف سياهش شانه داشت

* * *