تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٥

[ 437 ] [ ميرزا محمّد على ماهر اكبرآبادى ]

در عشق جز به مرگ نباشد فراغ ما * غير از كفن كه پنبه گذارد به داغ ما

* * *

عشق مادرزاد باشد عاشق ديوانه را * نيست تعليم از كسى در سوختن پروانه را

* * *

دلم به حلقهء زلف از تعلّق آزاد است * قفس خلاص كند مرغ رشته بر پا را

* * *

پاك باطن را به دشمن زود گردد سينه صاف * از نفس يك‌دم بود در دل غبار آيينه را

* * *

چون صدف گر قطرهء آبى شود حاصل مرا * از گلو تا بگذرد گردد گره در دل مرا

* * *

دلى كه لب ز جفايت به شكوه وا نكند * اگر به سنگ خورد شيشه‌اش ، صدا نكند

* * *

ز داغ عشق تو حاصل شود سيه‌روزى * چو دوده‌اى كه ز نور چراغ مىگيرند

* * *

چو طوطى از كسى لاف سخن‌سنجى نكو باشد * كه گر تنها بود با عكس خود در گفتگو باشد

* * *

هر دو در بزم تو با هم تا سحر واسوختيم * شمع با ما در رفاقت هيچ كوتاهى نكرد

* * *

واى بر مشتاق ديدارى كه در روز وصال * از هجوم گريه چشمى باز نتوانست كرد