تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٦٧

[ 434 ] [ ابو البركات ملّا منير ملتانى ]

چشم دل چون باز شد ، معشوق را در خويش ديد * عين دريا گشت چون بيدارى چشم حباب

* * *

يك‌نفس از سينه‌ام سوز محبّت دور نيست * از دلم سردى مجو ، اين شمع از كافور نيست

تا به كى باشد ز درد انتظارت خون‌چكان * رحم كن ، چشم سپيدم پنبهء ناسور نيست

* * *

پاى چوبين را ره باريك رفتن مشكل است * شانه حيرانم چسان بر تار آن گيسو گذشت

* * *

نكرد آرام هنگام وصالش * شب از خورشيد آتش زير پا داشت

* * *

بس‌كه از شوق نظر بر كمرت دوخته‌ام * شانهء موى ميانت مژهء ديدهء ماست

* * *

در چمن آن سرو رعنا در كنار جو گذشت * آب از رفتار ماند و گل ز رنگ و بو گذشت

* * *

اوج ما خاك‌نشينان نبود جز پستى * كوكب طالع ما آبلهء پا باشد

* * *

به جاى مور شود آشكار جوهر تيغ * در آن زمين كه تن كشتهء تو خاك شود

* * *