تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٥٦

[ 423 ] [ مولانا محتشم كاشى ]

كشتى شكست‌خوردهء طوفان كربلا * در خاك و خون فتاده به ميدان كربلا

گر چشم روزگار بر وفاش مىگريست * خون مىگذشت از سر ايوان كربلا

از آب هم مضايقه كردند كوفيان * خوش داشتند حرمت مهمان كربلا

بودند ديو و دد همه سيراب و مىمكيد * خاتم ز قحط آب سليمان كربلا

آه از دمى كه لشكر اعدا نكرده شرم * كردند رو به خيمهء سلطان كربلا

آن دم فلك بر آتش غيرت سپند شد * كز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

كاش آن زمان سرادق گردون نگون شدى * وين خرگه بلند ستون بىستون شدى

كاش آن زمان كه پيكر او شد درون خاك * جان جهانيان همه از تن برون شدى

كاش آن زمان كه كشتى آل نبى شكست * عالم تمام غرقهء درياى خون شدى

اين انتقام گر نفتادى به روز حشر * با اين عمل معاملهء دهر چون شدى ؟

آل نبى چو دست تظلّم برآورند * اركان عرش را به تزلزل درآورند

بر خوان غم چو عالميان را صلا زدند * اوّل صلا به سلسلهء انبيا زدند

نوبت به اوليا چو رسيد ، آسمان طپيد * ز آن ضربتى كه بر سر شير خدا زدند

بس آتشى ز اخگر الماس‌ريزه‌ها * افروختند و بر حسن مجتبى زدند

و آنگه سرادقى كه ملك محرمش نبود * كندند از مدينه و بر كربلا زدند

وز تيشهء ستيزه در آن دشت كوفيان * بس نخل‌ها ز گلشن آل عبا زدند

بس ضربتى كز آن جگر مصطفى دريد * بر حلق تشنهء خلف مرتضى زدند

اهل حرم گريبان دريده ، گشاده موى * فرياد بر در حرم كبريا زدند

روح الامين نهاده به زانو سر حجاب * تاريك شد ز ديدن او چشم آفتاب