تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٥٤

[ 423 ] [ مولانا محتشم كاشى ]

حضرات عاليات نموده ، بعد از آن از ما متوقّع باشند » . چون اين كيفيّت به مولانا رسيد ، تركيب‌بند مرثيهء حضرت سيد الشّهداء - عليه و على آبائه الصّلاة و السّلام - نگاشته ، فرستاد و به جايزهء لايقه جمعيّت فراوان اندوخت . اگرچه اكثرى عالىطبعان به فكر مرثيهء آن حضرت پرداختند ، فأمّا اين مرثيه شأنى ديگر و شرف قبوليّتى بالاتر دارد .

آخر كار در سنهء ألف به زاويهء عدم آرميد . اين چند بيت از كلام دلپذير اوست :

ز آهم بر عذار نازكش زلف آن‌چنان لرزد * كه عكس سنبل اندر آب از باد وزان لرزد

ز آه سرد من لرزد دل محزون در آن كاكل * چو مرغى كز نسيم صبحدم در آشيان لرزد

نينديشد ز خون مردم آن مژگان ، مگر آن دم * كه رمح موشكاف اندر كف شاه جهان لرزد

شه گيتىستان ، طهماسب خان كز بيم رزم او * تن پيل دمان كاهد ، دل شير ژيان لرزد

من غزليات

شوم هلاك چو غيرى خورد خدنگ تو را * كه دانم آشتى در قفاست جنگ تو را

* * *

به يك نگاه مرا گرم شوق ساخت ، ولى * در انتظار نگاه دگر گداخت مرا

* * *

چو غافل از اجل صيدى سوى صيّاد مىآيد * نخستين رفتن خويشم به گوشش ياد مىآيد

* * *