تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٥٢

[ 421 ] [ ميرزا قلى ميلى هراتى ]

هرات است و در مشهد مقدّس نشو و نما يافته ، به حسن خلق و لطف كلام اتّصاف داشت . از ولايت ميل به هندوستان نموده و با نوربك خان به خوبى به سر برد و قصايد لطيف در مدح او انشا كرد . آخر كار در مالوه ، سنهء ثلث و ثمانين و تسعمائه مايل سفر آخرت گشت . استخوانش را به مشهد مقدّس رسانيدند . صاحب ديوان است . اين چند بيت از كلام دردانگيز اوست :

دم آخر است ، دشمن ! به منش گذار يك‌دم * كه به صد هزار حسرت به تو مىگذارم او را

* * *

دلم ز زخم تو آسوده است ، مىنالم * كه غير پى نبرد لذّت خدنگ تو را

* * *

سازد خموش تا من حسرت‌كشيده را * گويد شنيده‌ام سخن ناشنيده را

* * *

با غير رسيدى و ز غيرت جگرم سوخت * صد بار ز ناآمدنت بيشترم سوخت

* * *

شوقم ببين كه با همه غيرت به بزم تو * پيغام غير آمدنم را بهانه شد

* * *

بس‌كه هردم به فريب از ره ديگر گذرى * هيچ‌كس بر سر راه تو دگر ننشيند

* * *

بخت بدبين كه به ميلى نكند غير جفا * خردسالى كه جفا را ز وفا نشناسد

* * *

تا نيايد به ميان راز نهان من و تو * غير در بزم نشيند به ميان من و تو

* * *

بهر تو مانده بر سر زانو هزار سرتاسر * نهاده بر سر زانوى كيستى ؟