تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٠

[ 405 ] [ محمّد عبد اللّه كاتبى نيشابورى ]

هزار درم در قصيدهء مدحيّهء رديف گل ، به اندمال جراحت او پرداخت و وى آن را به فقرا و مساكين تقسيم ساخت . پس از آن به تبريز برخورده ، سرى به صفاهان كشيد و به خدمت ضياء الدّين على بركه ، كتب تصوّف گذرانيده ، از اختلاط اهل دنيا به كلّى محترز گرديد .

آخر الأمر در پايان عمر به استرآباد رفته ، طرح سكونت انداخت و همان‌جا در سنهء تسع و ثلاثين و ثمانمائه به شكايت طاعون به دار بقا شتافت . از تصانيف لطيفش ديوان و مثنوى مجمع البحرين شهرت تمام دارد . اين چند بيت از اشعار آبدارش به كتابت درآمد :

شبى كه ماه‌رخش شد چراغ خلوت ما * گداخت شمع و نياورد تاب صحبت ما

* * *

تا نگردد ديگرى عاشق ، مرا صدپاره ساز * بهر عبرت بر سر راهى فكن هر پاره را

* * *

بوديم همچو نافه همه عمر در خطا * موى سپيد بين و درون سياه ما

* * *

مگو ناصح به عاشق بند شيرين * مزاج گرم را حلوا زيان است

* * *

پرىرخى به شكرخند قتل مردم كرد * چو گفتمش كه مرا هم بكش ، تبسّم كرد

* * *

آن‌كس كه مرا كشت به جور و ستمى چند * كاش از پى تابوت من آيد قدمى چند

* * *

چشم تو نرگسى است كز او خواب مىچكد * لعل تو آتش است ، از او آب مىچكد

چون غنچه پاك‌دامنى ، اى نوبهار حسن ! * هرچند از لب تو مى ناب مىچكد

* * *