تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٠

[ 386 ] [ مولوى سيّد خير الدّين فايق بلخى ]

زبان‌آور هميشه سازشى با سوختن دارد * ببين سوز و گداز شمع از آتش‌زبانىها

* * *

كجايى اى بلاگردان خورشيد رخت گردون ! ؟ * كه مىباشد سپند از انتظارت چشم اخترها

* * *

موسم پيرى من صبح اميد است مرا * پنبه داغ گنه موى سپيد است مرا

* * *

پير گشتى ، دست را بردار از طول امل * شد جدا از زلف چون افتاد دندان شانه را

* * *

بىتو حال خانهء چشم خراب ما مپرس * چون حباب از آب كردم فرش اين كاشانه را

* * *

آخر رساند تشنگيم تا به جو مرا * يعنى ز آب تيغ تو تر شد گلو مرا

* * *

هزار حيف به دامان گل‌رخى نرسيد * اگرچه گشت سراپا به رنگ خار انگشت

سياه‌رو شود آن‌كس كه عيب‌بين گردد * چو خامه بر سخن هيچ‌كس مدار انگشت

* * *

گذر گر صبحدم آن گل‌بدن را در چمن افتد * ز حسرت آتشى در پنبه‌زار ياسمن افتد

* * *

سرخى چشم من از گريه نباشد ، فايق ! * آفتابى ز نظر رفت و شفق باقى ماند

* * *

هنوز هم اثر عشق كوه‌كن باقيست * جواب نالهء من از جبال مىآيد

* * *